Biografia Ernesta Hemingwaya - klp.pl
Streszczenia i opracowania lektur szkolnych klp klp.pl Lektury Analizy i interpretacje Motywy literackie Epoki
Autor Starego człowieka i morza wiódł niesamowite i pełne wrażeń życie, co znajdowało odbicie w jego dziełach. Przez niespełna sześćdziesiąt dwa lata zdołał przebyć niezliczoną liczbę mil, zobaczyć niezliczoną liczbę pięknych i okropnych miejsc, spotkać niezliczoną liczbę niesamowitych ludzi, a przede wszystkim przeżyć niezliczoną liczbę wspaniałych przygód. Jego życiorysem spokojnie można byłoby obdarzyć kilka osób. Ernest Hemingway przeszedł do historii nie tylko jako jeden z najwspanialszych powieściopisarzy, ale również jako niestrudzony podróżnik, amator boksu, walk byków, pięknych kobiet, a przede wszystkim wielki miłośnik natury.

Ernest Miller Hemingway urodził się 21 lipca 1899 roku w Oak Park, w stanie Illinois, jako syn doktora. Dorastał razem z piątką rodzeństwa na protestanckich przedmieściach Chicago. Oak Park było wówczas zamieszkiwane głównie przez przedstawicieli tzw. klasy średniej. Dzieciństwo wywarło niezwykle silny wpływ na postawę Hemingwaya w dorosłym życiu. Za młodu nauczył się doceniać ciężką pracę i fizyczną sprawność. Rodzice wpoili mu również wolę do rywalizacji, determinację i chęć do realizacji wymarzonych celów. Dzięki temu jako dorosły człowiek był twardy i pewny, że odniesie sukces w każdej dziedzinie, której się podejmie. Jako chłopiec spędzał czas na polowaniach i łowieniu ryb z ojcem.

W szkole średniej wyróżniał się głównie jako atleta, ale również jako początkujący reporter. Po ukończeniu liceum dostał pracę w lokalnej gazecie. Gdy wybuchła pierwsza wojna światowa marzył o zaciągnięciu się do armii i walce na froncie. Nie mógł jednak spełnić tego marzenia, ponieważ dyskwalifikowała go wrodzona wada wzroku. Zamiast tego wstąpił do Czerwonego Krzyża i jako kierowca ambulansu został wysłany do Europy, by tam nieść pomoc rannym żołnierzom. Po kilku miesiącach pracy jego karetka została zaatakowana. Hemingway, pomimo że sam był ranny, pomógł swojemu koledze wydostać się z samochodu i przeniósł go do punktu medycznego. Bohater resztę wojny spędził w szpitalu polowym, a za swój czyn został uhonorowany Srebrnym Medalem za Odwagę.

W wieku dziewiętnastu lat powrócił do Stanów Zjednoczonych. Szybko zrozumiał, że Oak Park jest dla niego zwyczajnie za ciasne i przeniósł się do kanadyjskiego Toronto. Znalazł pracę w „Toronto Star Weekly”, oczywiście jako reporter. W mieście poznał swoją pierwszą żonę – Halley Richardson. Już w miesiąc po ślubie państwo młodzi przenieśli się do Paryża, gdzie Hemingway miał pełnić rolę zagranicznego korespondenta kanadyjskiej gazety.

W stolicy Francji reporter poznał śmietankę ówczesnego świata artystycznego (zaliczali się do niej pisarze: Ezra Pound, Gertrude Stein, Sylvia Beach, James Joyce, Max Eastman, Lincoln Steffens i Wyndahm Lewis oraz malarze: Miro i Picasso). Znajomości te wywarły wielki wpływ na artystyczny rozwój Hemingwaya.

Jako reporter zdawał relacje z wielu ważnych wydarzeń, między innymi z Konferencji Genewskiej w kwietniu 1922 roku, wojny grecko-tureckiej czy konferencji w Lozannie. Pisał również artykuły sportowe, o łowieniu ryb, walkach byków, narciarstwie, bobslejach.

Przełomowy okres dla kariery literackiej Hemingwaya miał miejsce pomiędzy rokiem 1925 a 1929. Wtedy to opublikował niewielki zbiór opowiadań W naszych czasach, następnie ukazała się pierwsza z jego wielkich powieści – Słońce też wschodzi. Następnie wydał kolejny zbiór opowiadań Mężczyźni bez kobiet, a uwieńczeniem tego okresu była powieść Pożegnanie z bronią, która do dziś uważana jest za jedno z najważniejszych dzieł w literaturze dwudziestego wieku. Wymienione pozycje przyniosły Hemingwayowi międzynarodowy rozgłos i uczyniły go rozpoznawalnym niemal pod każdą szerokością geograficzną.

W 1927 roku rozwiódł się z Hedley i poślubił Pauline Pfeiffer, dziennikarkę pisma o modzie. Z nową żoną przy boku Hemingway pojawił się w Key West na Florydzie, gdzie mieszkali przez dwanaście lat. Tam też pisarz odkrył i pokochał rybactwo.

Kolejną żoną Hemingwaya była Martha Gellhorn, którą poznał w 1936 roku podczas pobytu w Hiszpanii, skąd relacjonował dla prasy amerykańskiej przebieg wojny domowej. Cztery lata później zakochany pisarz stanął po raz trzeci na ślubnym kobiercu.

Po spektakularnym sukcesie powieści Komu bije dzwon Hemingwayowie przenieśli się na Kubę. Na wyspie tej spędził niemal cały okres trwania drugiej wojny światowej. Nie przejmował się zbytnio tym, co działo się na świecie koncentrując się głównie na łowieniu ryb i zabawie. Jednak w 1944 roku jako korespondent wojenny towarzyszył lotnikom RAF-u podczas ich zadań specjalnych. Wówczas to w Anglii doznał poważnego wypadku samochodowego. Przekonana o tym, że mąż był pijany i sam go spowodował Martha postanowiła wnieść o rozwód. Hemingway szybko znalazł jej następczynie. Jeszcze w Londynie poznał swoją następną małżonkę – Mary Welsh.

W 1944 roku spełnił jedno ze swoich marzeń i wstąpił do amerykańskiej armii. Dowodzony przez niego oddział nieregularnych żołnierzy zasłynął z tego, że jako pierwszy wstąpił do wyzwolonego Paryża. Legenda głosi, że wówczas Hemingway skierował swoje kroki do hotelu Ritz i spędził tam ponad tydzień, pijąc w barze.

Po chłodno przyjętym przez krytykę dziele Za rzekę w cień drzew (jedynej powieści o tematyce drugiej wojny światowej w dorobku pisarza) Hemingway postawił sobie za cel odzyskanie dawnego miana najlepszego powieściopisarza świata. We wrześniu 1952 roku powieść „Stary człowiek i morze” sprzedała się w prawie pięciomilionowym nakładzie.

Spektakularny sukces finansowy umożliwił Hemingwayowi odbycie wielu podróży. Najpierw zwiedził znaczną część Europy, a następnie w 1954 roku z małżonką udali się na podbój Afryki. Niestety zdarzył się im wówczas poważny wypadek samolotowy, który kosztował Hemingwaya wiele zdrowia. Obrażenia nie pozwoliły mu odebrać osobiście literackiej Nagrody Nobla, jaką otrzymał w tym roku za Starego człowieka i morze.

Stan zdrowia pisarza stopniowo się pogarszał, co uniemożliwiało mu pracę twórczą. Na domiar złego Hemingway w połowie lat pięćdziesiątych popadł w alkoholizm. Po rewolucji na Kubie został zmuszony do opuszczenia wyspy. Z żoną udali się wówczas do Ketchum w stanie Idaho. Niestety okazało się, że było to ostatnie miejsce, w którym stąpał po ziemi. Pogarszający się stan psychiczny, utrata pamięci i depresja przyczyniły się do tego, że Ernest Hemingway rankiem 2 lipca 1961 roku, chwycił za strzelbę i strzelił sobie w głowę.

Kalendarium twórczości Ernesta Hemingwaya:

  • 1923 – Trzy opowiadania i sześć wierszy,

  • 1924 – W naszych czasach,

  • 1926 – Wiosenne lody,

  • 1926 – Słońce też wschodzi,

  • 1927 – Mężczyźni bez kobiet,

  • 1929 – Pożegnanie z bronią,

  • 1932 – Śmierć po południu,

  • 1933 – Zwycięzca nie otrzymuje nic,

  • 1936 – Śniegi Kilimandżaro,

  • 1936 – Krótkie szczęśliwe życie Franciszka Macombrera,

  • 1937 – Piąta kolumna,

  • 1937 – Mieć i nie mieć,

  • 1940 – Komu bije dzwon,

  • 1950 – Za rzekę w cień drzew,

  • 1952 – Stary człowiek i morze,

  • 1960 – Niebezpieczne lato.


  • Polecasz ten artykuł?TAK NIEUdostępnij


      Dowiedz się więcej
    1  Stary człowiek i morze - streszczenie
    2  Czas i miejsce akcji „Starego człowieka i morza”
    3  Stary człowiek i morze - charakterystyka bohaterów



    Komentarze: Biografia Ernesta Hemingwaya

    Dodaj komentarz (komentarz może pojawić się w serwisie z opóźnieniem)
    Imię:
    Komentarz:
     





    Streszczenia książek
    Tagi: